Voorafgaand aan de tentoonstelling documenteerde Aimee Zito Lema alle sporen die zijn achtergelaten zichtbaar na de ‘ Beeldenstorm ’; de lege ruimtes waar ooit afbeeldingen waren geplaatst. De kunstenaar documenteerde deze sporen uit het verleden door alle fysieke sporen op de het bouwen, specifiek gericht op het documenteren, met een telelens, van de schilderijen die nog staan traceerbaar op het 30 meter hoge plafond.

Vier enorme waterbassins, variabel in afmetingen, bedekten de vloer van de Oude Kerk. In de bassins lagen fotoreproducties van de originele gewelfschildering en van de Oude Kerk en bouwkundige tekeningen, plattegronden en aantekeningen uit de restauratieboeken van het archief van de Oude Kerk. Zo was het als een spiegelbeeld van zichzelf, onderworpen aan het erosieproces van de effecten die water heeft op de afdrukken op papier. Eén beeld was staand, op een steiger hing een inkjet print van 5 bij 8 meter. Afgebeeld was een digitale tekening op basis van de contouren van originele gewelfschilderingen.