Susan Philipsz (GB, 1965) wordt wel een geluidsarchitect genoemd. Als uitgangspunt voor haar installaties gebruikt zij meestal bestaande muziek en stukken die verbonden zijn met de geschiedenis en verhalen van een locatie. Met haar eigen arrangementen onderzoekt Philipsz de emotionele en ruimtelijke dimensie van geluid. Aan de hand van geluidsopnames, voornamelijk van haar eigen stem, creëert Susan Philipsz meeslepende omgevingen die het bewustzijn van de luisteraar versterken en hun perceptie van zichzelf op een bepaalde plaats en tijd tijdelijk veranderen. Haar geluidswerken zijn te zien en te horen geweest op talrijke plekken. Van afgelegen plekken zoals steegjes en bossen tot openbare ruimtes, zoals op een perron op de Documenta in Kassel, onder de Erasmusbrug in Rotterdam en een verlaten zwembad in Bonn.

Philipsz studeerde sculptuur aan de Duncan of Jordanstone College of Art in Dundee en voltooide een master in fine art aan de University of Ulster. Sindsdien is haar werk wereldwijd op tal van plekken te zien geweest. Een greep: de Internationale Biënnale van Melbourne in 1999, Manifesta 3 in Ljubljana in 2000, de Biënnale van Tirana in 2001, de Triennal of British Art in Tate Britain in 2003, de 16e Biënnale van Sydney in 2008. In 2010 kreeg ze de opdracht om een werk te maken voor het Solomon R. Guggenheim Museum in New York. In 2013 was werk van Philipsz opgenomen in ‘Soundings: A Contemporary Score’, de allereerste grote tentoonstelling van geluidskunst in het Museum of Modern Art in New York City. In 2010 won ze de Turner Prize. Het was de eerste keer dat deze prestigieuze award werd toegekend aan een geluidswerk.