In de Mariakapel hingen meterslange witte, half transparante doeken die samen een labyrint vormden waarin je als bezoeker verscheen ofwel verdween . De doeken hingen niet stil, ze deinden zachtjes door de wind die blies uit een aantal ventila Toren . Het labyrint vormde zich rondom een van de dikste zuilen in de Mariakapel. De daar hoog (circa 7 meter) opgehangen, doeken kwamen tot aan de grond en camoufleerden delen van de kerk, waardoor ook de architectuur op een onverwachte wijze nu eens zichtbaar, dan weer onzichtbaar werd.

Labyrinten kwamen +/- 6000 jaar geleden al voor in Europa. Mensen van toen waren al op zoek naar het binnenste, het centrum de Zenit, de Hemel en de Overkant. Het labyrint is een symbool. Je treft het aan bij de Etrusken, de Indianen, de Kretenzers, de Noormannen, de Indonesiërs, in de Islam vormt het labyrint een symbool voor heldendom en eeuwig leven. In het vroege Christendom, tot op de huidige dag vind je het labyrint terug. De zuil vormt in deze installatie het middelpunt van het labyrint. De zuil is als architectonische vorm in klassieke culturen ontstaan in Egypte en later overgenomen door de Grieken en Romeinen.

Boezem creëerte met dit werk een natuurlijke gang door ruimte en tijd. Door de doeken heen kon je niet anders uitkomen dan bij de pilaar van de Oude Kerk, bij wijze van drager van onze cultuur. Je zou eindeloos om deze pilaar kon blijven cirkelen; het labyrint kende geen einde.