Voor het werk Oude Kerk Untitled (2015) verwijderde Germaine Kruip alle elektrische lichtbronnen in de kerk, waardoor het gebouw aan het eind van de dag een zichtbare transformatie naar de duisternis onderging. Dit moment van schemering, evenals Kruips interesse voor geometrie, wiskundige patronen, abstracte vormen in religie en de perceptie van ruimte en tijd, vormden de basis voor de scenografie voor vier edities van Come Closer . Elke maand begon het programma precies een half uur voor zonsondergang, waardoor elke editie van deze serie een ander begintijdstip had.

Vanaf het begin van het programma liep performancekunstenaar Luca Hillen met drie tot vijf mede-performers grote cirkels door de hele kerk, en werden bezoekers uitgenodigd om mee te doen - zonder dit letterlijk te zeggen, maar middels beweging. Deze aaneengesloten wandelingen van een uur, waaraan veel bezoekers deelnamen en anderen liever toekeken, waren een belichaamde ervaring waarbij de snelheid en manier van lopen werd bepaald door de dynamiek van de groep, als een zwerm vogels. Door herhaling ontstond er een patroon, dat ruimte gaf om steeds opnieuw naar het interieur van de kerk te kijken, terwijl de omgeving geleidelijk donkerder werd. In hetzelfde uur vonden steeds twee andere korte interventies (performances of korte lezingen) plaats op verschillende plekken in de kerk, meestal in de zijruimtes.

Op 26 maart bestond het programma uit een geluidsperformance door kunstenaar Mehraneh Atashi in een kleine zijruimte van de Oude Kerk, het Heilig Graf. Hier voegde Atashi’s synthesizer en zang van de operazanger Shadi Fallah, die een koerdisch slaaplied neuriede, een nieuwe laag toe aan de voortdurende drone klanken van The Entrance van Germaine Kruip. De avond eindigde met een korte en poëtische reflectie door filosoof en schrijver Patrick Healy in het Hoogkoor .