Een reguliere bouwlift stond middenin de viering; het hart van de Oude Kerk. Een wat luidruchtige lift bracht de individuele bezoeker 19 meter hoog, tot aan het maanvormige venster. Onderweg naar boven kregen bezoekers een heel ander beeld van de monumentale ruimte, en vielen details op die je beneden op de grond niet kunt waarnemen. De lift eindigde bij een ronde spiegel waarin je eigen gezicht weerspiegelde . De kunstenaar liet er ook een persoonlijke boodschap voor bezoekers achter.

De relatie met de verticale lijnen in de gotische architectuur waren een verwijzing naar het immateriële dat de mens ontstijgt. Het vogelvluchtperspectief reconstrueert als het ware de (polder)gotische architectuur van de Oude Kerk. In dit werk past ook duidelijk de relatie tussen het heden en het verleden. De moderne lift – een deus ex machina - wordt normaal gesproken gebruikt om (nog heel recentelijk) het orgel te demonteren, en is in deze context ineens in harmonie met de historische ruimte.