Als vallende sterren uit een vergeten universum lagen op meerdere plaatsen in de Oude Kerk gebroken spiegels, afgezet met museumkoord bij wijze van gevallen erfgoed.

De spiegel is een terugkerend onderwerp in de 5 decennia van werken van Boezem. De metafoor van de spiegel is gerelateerd aan het begrip van de waarneming. De spiegel is als een representant van tijd en ruimte, en schept de illusie van reproductie van het beeld dat voor de spiegel te zien is. Het werk in de Oude Kerk was een combinatie tussen een bevroren performatieve act en een installatie, waarin het in de Middeleeuwen beschilderde tongewelf wordt weerspiegeld. De metafoor van de fragmenten van de gebroken spiegels kunnen worden vertaald naar het fragmenteren van historische gebeurtenissen en betekenissen, die sterk aanwezig zijn in de Oude Kerk.