Hoog boven het tumult van de stad, op de zinken Dak rand van de Oude Kerk, stond een paar schoenen. Het waren de schoenen van de kunstenaar. Zo met het blote oog leek het een vogelpaar, maar geholpen door de verrekijker in de Sacristie tuin zag je onmiskenbaar twee kleurrijke schoenen. Is de kunstenaar weggevlogen? Is hij gesprongen? De schoenen op de dakrand waren ook grappig. De toeristische kijker in de tuin vormde juist op deze plaats een knipoog naar het overvolle wallengebied dat haast ten onder dreigt te gaan aan de 12 miljoen bezoekers per jaar die om de kerk heen lopen, op zoek naar stereotype beelden van een vervlogen tijd.