De taal van eenvoudige geometrische vormen, zoals cirkels en vierkanten, is diep geworteld in de geschiedenis van ideeën, religie en kunst. Gebruikmakend van deze vormen en enkele subtiele interventies, legde kunstenaar Germaine Kruip met haar werk historische en culturele fenomenen bloot, zoals de impact van tradities en rituelen, met als hoogtepunt verbijsterende abstracties van licht en ruimte. Door de abstractie van Kruip werd een link gelegd met het contemplatieve karakter van de Oude Kerk, waarin de toeschouwer de feitelijke agent van het werk wordt.

De interventie van Kruip startte met The Entrance : een live optreden van 2 ½ uur dat plaats vond bij de opening en tijdens het Amsterdam Art Weekend. Op het Vater-Müller-orgel werden handelingen uitgevoerd, geconcentreerd en repetitief, met stapels munten op de toetsen van het orgel. Via een camera / beamer op een kleine monitor werden op het Zuiderportaal livebeelden van de voorstelling getoond. Het residu van de voorstelling was tijdens de tentoonstellingsperiode in de kerk te horen via luidsprekers die steeds luider speelden naarmate de dag vorderde.

Te zien en te ervaren waren Kannadi (from Square to Circle), de performance A Square Spoken, Column Untitled , Simultaneous Contrast en Marble Untitled (2009).

Kannadi (from Square to Circle) ontstond in het dorp Aranmula in India. Kruip vroeg de ambachtlieden aldaar om nu eens niet een cirkelvormige spiegel te maken maar een vierkante. Door de gehele spirituele en rituele geschiedenis heen is de cirkel een symbool voor de status van een hoger bewustzijn. Deze eenvoudige interventie leverde naast een subtiele verandering 11 nieuwe spiegels op welke worden ingepast in de architectuur van de Oude Kerk.

Het vierkant, ooit een Modernistisch symbool, stond centraal in de performance A Square Spoken. In de geschiedenis van het vierkant, suggereert Kruip, herkennen wij het verglijden van de tijd en de veranderlijkheid van onze perceptie. Het vierkant als venster van de ziel werd door Germaine Kruip in een performance gevat, waarbij in de kerk een geconcentreerd gesprek plaatsvindt over abstractie. Dit intense gesprek tussen twee mensen weerspiegelde de naar binnen gekeerde transcendente blik.

In de Sint-Joriskapel gaf Column Untitled, een 18 meter hoge kolom tussen Dak gewelf en zerkenvloer, een suggestie van oneindigheid. Simultaneous Contrast legde een reeks ‘blinde vlekken’ bloot en Marble Untitled uit 2009, een dunne plaat van marmer, werd gerecontextualiseerd.